Het KladBlog

The stuff that is going through my mind….

Please don’t ask….

april28

Genesis-Duke-LP-Vinyl-Record-261460311982

Click the image for playback….

Muziek kan wonden helen, emoties laten slijten en je helpen al je gedachten de vrije loop te laten…………. en dat heeft het bij mij zeker gedaan.
Dit lied is door Phil Collins geschreven na zijn scheiding en heeft hij op verzoek van zijn mede-bandleden van Genesis ter beschikking gesteld aan het album “Duke”.  It really says it all……:

Again and again I asked myself: “Was I wrong?” Oh, but time’s a healer and heaven knows I’ve been strong….

Father to Son…..

juni27

“Father to Son”

Somewhere down the road, you’re gonna find a place
It seems so far, but it never is
You won’t need to stay, but you might lose your strength
on the way

Sometimes you may feel you’re the only one
‘Cos all the things you thought were safe, now they’re gone
But you won’t be alone, I’ll be here to carry you along
Watching you ‘til all your work is done

When you find your heart, you’d better run with it
‘Cos when she comes along, she could be breaking it
No there’s nothing wrong, you’re learning to be strong
Don’t look back
She may soon be gone, no don’t look back
She’s not the only one, remember that

If your heart is beating fast, then you know she’s right
If you don’t know what to say, well, that’s all right
You don’t know what to do?
Remember she is just as scared as you

Don’t be shy, even when it hurts to say
Remember, you’re gonna get hurt someday, anyway
Then you must lift your head, keep it there
Remember what I said
I’ll always be with you don’t forget
Just look over your shoulder I’ll be there.

If you look behind you, I will be there.

(words : Phil Collins)

posted under Memories | No Comments »

and the Oscar goes to……..

juni14

Zittend bij Oma “Ayatollah” Van Hek te Gouda, werd ik door de altijd vrolijke oom Max herinnert aan een anekdote die ik ooit met hem (de rest v/d familie) gedeeld had. Ik was ‘m zelf eigenlijk al weer vergeten, maar wellicht is het een anekdote die ook wel aardig is om hier met jullie te delen :

Ik zat in de trein, ik had de avond ervoor vrij weinig geslapen hetgeen bij mij altijd tot gevolg heeft dat ik de eerste uren nogal bijdehand en ad rem uit de hoek kan komen. Mijn natuurlijke barrières vervagen een beetje en ik durf dingen die ik normaal niet zo snel zou doen.

Ik zat in een vierzitter en schuin tegenover mij zat een leuk uitziend meisje. Ze leek een beetje hippie-Georgina-Verbaan-achtig, was hip en casual gekleed en leek me gewoon een leuke, spontane meid. Na enig tijd zag ik dat ze in haar oog aan ’t wrijven was en met een make-up-spiegeltje blijkbaar aan ’t checken was of er iets in haar oog zat (of iets dergelijks). Ineens slaakte ze een geschrokken kreetje en begon naar de grond te staren. Ik begreep hieruit dat ze haar lens blijkbaar had laten vallen. Zij was koortsachtig naar de vloer aan ’t turen en uit een soort kudde-gedrag keek ik vanuit mijn plek met haar mee. De zon scheen door de ramen en ik meende een soort glinstering te zien onder de stoel naast haar. Ik keek nog eens goed en zag idd de lens liggen !  Ik was er echter nog niet  zeker van en besloot haar maar even te helpen. Met een onschuldige kop vroeg ik: “Zoek je iets?”. “Ja”, zei ze: “mijn lens is gevallen en nu zie ik ‘m niet meer!”. 

Ik hoorde mezelf ineens zeggen (waar ’t vandaan kwam……Joost mag ’t weten!): “Ik doe dit normaal eigenlijk niet in het openbaar, maar misschien kan ik je wel helpen…, zou je misschien m’n arm willen vastpakken en goed aan die lens willen denken?”. Ze keek me met een verbaasde blik aan, maar ik keek zo charmant mogelijk en ik schoof naar het uiteinde van m’n stoel. Ik bleef haar minzaam glimlachend aankijken, wat tot gevolg had dat ze inderdaad aarzelend haar hand op mijn arm legde. “Nu even goed concentreren op de lens”, zei ik met een ernstig gezicht. Ze knikte en ik sloot even m’n ogen……ik mompelde iets in de trant van : “OK, ja bedankt!”, (tegen niemand in ’t bijzonder). Ik opende mijn ogen weer, stond op en pakte met één vloeiende, daadkrachtige beweging hetgeen onder de stoel lag te glinsteren en inderdaad haar lens bleek te zijn !  “Alsjeblieft……is dit ‘m”, vroeg ik ? Met open mond en stomverbaasd keek ze me aan en toen naar de lens in mijn hand. “J-j-ja, dat is ‘m wel ja”, constateerde ze nog steeds flabbergasted. “Het lukt niet altijd hoor….”, sprak ik quasi verlegen (ik kreeg ’t nu warm en begon me aardig te schamen voor dit achtelijke toneelstukje dat ik aan het opvoeren was). Het meisje bedankte me hartelijk maar nog steeds mij aangapend en nam weer plaats op haar stoel, pakte een flesje vloeistof uit haar tas en probeerde de lens weer schoon te krijgen. Achter me hoorde ik ineens een vrouwenstem: “Nou….dat vinnik nou zóóó knap !?”.  Ik keek achterom en een vrouw van middelbare leeftijd zat me bewonderend en glunderend aan te kijken, ze had blijkbaar het hele theater gevolgd en was er danig van onder de indruk. Het schaamrood had nu mijn kaken definitief bereikt en ik was blij dat we het station binnenreden. Ik stond op en groette het meisje en de vrouw en stapte uit. In de stationshal bedacht ik me dat ik nog ff wat moest pinnen. Ik liep met de gepinde flappen de stationshal uit en zag de oudere vrouw uit de trein staan praten met een (haar?) man. Ze gebaarde geestdriftig en ik kon uit haar gebaren wel opmaken waarover het gesprek ging. Zo snel mogelijk liep ik langs hen heen, waarbij ik haar nog even snel toe knikte, ze stootte de man aan en riep (iets te hard): “Kijk, dat is hem…..die helderziende jongen!”.  Met (nog) meer schaamrood op de kaken vluchtte ik snel naar het busstation…..

Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat me bezield heeft……..maar gespreksstof heeft het in ieder geval wèl opgeleverd !

posted under Memories | 1 Comment »

Mondain en gemoedelijk land, dan denk je aan……..Oostenrijk??

juni25

Vorig jaar zomer werd er besloten om mijn schoonvader op te zoeken (hij werkt en woont in Oostenrijk). Ik was er in mijn jeugd al 5 x geweest met m’n ouders (kramperen aan de Milstätter-See en vervolgens je halve klas tegenkomen incl. leraar), maar nog nooit in de hoek die nu zou worden aangedaan; het historische Salzburg, stad van Mozart en Sissi.

Met 5 man (eigenlijk 4 dames en één man, namelijk ikzelf) werd onze arme Ford Fiësta volgepropt en de reis begonnen. Hoewel we hadden afgesproken niet meer dan 1 weekendtas per persoon mee te nemen, bleken de beauty-cases, plastic tassen met schoenen en aanverwante artikelen hoegenaamd niet in deze categorie te vallen en moest daar toch een plekje voor worden gevonden….

Hoe hoger we kwamen in Duitsland, hoe moeilijker ons (te) volgeladen autootje het kreeg. Terwijl de passagiers achterin vreedzaam lagen te pitten, leverden de bijrijder (ik) en de bestuurder (schoonmoeder) een verbeten (geestelijke) strijd tot aanmoediging van de 1.3 liter injectie (inclusief meeschommelen) die heuvel op, elke inhaalmanoevre vruchteloos liet stranden. (niets frustrerender dan met veel moeite en pijn een auto gaan inhalen om vervolgens een kwartier ernaast te moeten blijven “hangen” omdat je gewoon niet genoeg tempo erin krijgt !) Vele meewarige blikken vielen ons dan ook ten deel, als we de zoveelste inhaalpoging weer tevergeefs moesten staken.

Eenmaal aangekomen in ons (bijzonder ruime) appartement werden de tassen uitgepakt, de 18.134 spinnen verwijderd (Fráánk….hier zit er nóg eentje !!) en de koers richting centrum Salzburg gezet. Wát een mooie stad om te zien….mooie gebouwen, leuke straatjes en pleintjes en van alle gemakken (lees: merkwinkels) voorzien. En zoals overal in Oostenrijk; geen afval op straat te zien…alles even schön und sauber !  Hoe langer we in Salzburg rondstruinden, hoe meer ik eraan begon te denken dat ik hier wel zou kunnen wonen… (!)

Waar kun je nog een een aantal horloges voor je laten uitstallen en bekijken op 1 meter van de uitgang, terwijl de verkoopster zonder enig dralen ver achterin de winkel rustig de catalogus erbij pakt?  In Nederland zeker niet (meer) !  Overal kreeg je het gevoel dat er in deze stad helemaal geen criminaliteit o.i.d. bestond. Alles was aan te raken, te passen, te bekijken…..zonder dat er zich iemand druk leek te maken of je er misschien niet mee aan de haal zou gaan. Dit in combinatie met het buitengewone aanbod aan cultuur, restaurants, mondaine winkels en de overweldigende natuur maakte dat ik een beetje verliefd werd op Salzburg.

In Salzburg wordt afval gedeponeerd waar dat de bedoeling is, is politie nog gewoon politie (die nog wat te zeggen heeft), is winkelen nog plezierig en ongedwongen en wordt je geholpen door personeel mét motivatie, vind je nog winkeltjes gespecialiseerd in curiosa als koekkoeksklokken, klederdracht, champagne of toneelkijkertjes. In Salzburg heeft de ijssalon een aparte verdieping voor de (vaste)V.I.P.-klanten, krijg je in het verkeer gewoon voorrang, zijn er speciale “dames-parkeerplaatsen” (geen grapje) en wordt er bij de koffie het complete gebakjes-aanbod áán tafel gepresenteerd, zodat je ziet wat je koopt.  Daarom van mij:…………..een platina veer in de reet voor SALZBURG !!

Hier nog een paar fijne plaatjes om van te genieten:

http://www.flickr.com/photos/frankschut/sets/72157617688835498/

800px-salzburg_panorama

posted under Memories | 4 Comments »

Enjoying the game….

juni5

Zoals de tennisfans onder jullie wel weten, zijn de French Open bezig, het grandslamtoernooi op de banen van Roland Garros, te Parijs. Ik ben altijd al fan geweest van Roger Federer, heb veel bewondering voor zijn kwaliteit, slagen-arsenaal, professionaliteit op de baan en vooral zijn vermogen om op de baan creatieve tennis-oplossingen te verzinnen tijdens een slagenwisseling. De eeuwige aartsrivaal van Federer heet Rafael Nadal, laat deze nu in dit toernooi al vroegtijdig zijn uitgeschakeld ?  Roland Garros is de enige grandslam die Roger nog nooit heeft gewonnen, met de gravelspecialist Nadal uit de weg is dit dan ook dé kans om nu eindelijk (na 3 verloren finales tegen Nadal) ook deze “Grand Slam”-titel op zijn naam te schrijven. Wat mij betreft: het zij hem gegund !

Het gevoel dat ik heb om Roger zijn overwinning te “gunnen”, doet me onmiddellijk weer denken aan vroeger:

We woonden toen nog in Duitsland. Als ca. 12-jarig jochie zat ik dan op de bank naar tennis te kijken naar “Boom Boom”-Becker of Edberg of Lendl, maar meestal kreeg ik dan zó de tenniskriebels, dat ik de afloop van de wedstrijd níet kon afwachten, maar m’n tenniskleding aanschoot en op het racefietsje naar de Kazerne peddelde (2 straten verder) om daar tegen de oefenmuur te proberen, exact die slagen na te doen, die ik zoeven nog op TV had bewonderd. Zo leerde ik mezelf tennissen……en als je dan van geoefende tennissers complimenten krijgt over je goede techniek, streelt dat als autodidact natuurlijk wel je ego. 

Later, toen we inmiddels naar Nederland verhuisd waren, had ik een vast tennismaatje genaamd Orlando, waarmee ik úren en úren op de baan stond in Duiven (5 uur per dag was geen uitzondering). Toen kwam daar ook nog Eduardo (uit Peru) bij, waarmee ik als énige aanwezige op het héle tennispark (eigenaar verklaarde ons voor gek) met 40°C hitte, midden op de dag nog ettele uren en zweetdruppels opofferde om maar met tennis bezig te zijn. Achteraf jammer dat ik niet eerder op training ben gegaan, wellicht had er dan nóg meer in gezeten qua tennisniveau.

Thans ben ik een afgetakelde, heftig zwetende ex-C1’er met overgewicht, die het op de baan al lang niet meer moet hebben van voetenwerk of snelheid, maar enkel op techniek, balgevoel en hard slaan nog wedstrijden weet te winnen. Nog steeds kijk ik graag naar tenniswedstrijden, maar er is wel degelijk een verschil:   als ik het nu voel kriebelen…….loop ik naar de keuken, schenk mezelf nog wat te drinken in………en ga rustig op de bank zitten wachten tot het gekriebel over gaat !

posted under Memories | 1 Comment »

Trip back to Memory-Lane

mei6

Een collega vroeg mij (als audiofiel) of ik voor hem niet een speciale compilatie wilde maken. Het moest geschikt zijn voor een feest in de voetbalkantine voor mensen bóven de 40…….dussss…?!  Tsja, aldus restte mij slechts één categorie :  FOUTE DEUTSCHE SCHLAGER- UND FETENHITS !!!

Al door mijn (thans ca. 18.000 titels tellende) mp3-verzameling bladerend, kreeg ik dusdanig veel klanken binnen, dat ik onbewust alle tv- en muziekindrukken uit m’n jeugd aan het herbeleven was. Die ZDF-Hitparade met Dieter Thomas Heck (tv-icoon) en later Viktor Worms, het Formel- Einz Studio met o.a. Thomas Gottschalk (ook al tv-icoon inmiddels)….werkelijk àlles kwam weer voorbij. In plaats van één ceedeetje werden er dus 2 gebrand, waarvan er een meteen op volle geluidssterkte werd opgezet. En laat ik nou een hoop teksten ook nog weten mee te blèren ?!?!  Niet gek voor 17 jaar oude herinneringen……ist doch saugeil, oder nich’ ?

posted under Memories | 2 Comments »

Celebrity-spotting bij de Afhaal

mei4

Zit ik in de afhaal-wachtruimte van de Chinees, zie ik tot mijn verbazing dat de blondgelokte jongedame tegenover mij wel errug veel op Ilse DeLange lijkt…..sterker nog, ze ís het !! Meteen valt me op dat het vele make-up gebruik in de entertainmentbizznizz je huid blijkbaar geen goed doet. Het ziet er allemaal aardig gehavend en kraterig (is dat een woord?) uit. De jongeman naast haar heeft er blijkbaar geen moeite mee; vrolijk aait hij haar over d’r been. (Ach ja….verliefd natuurlijk!)  Als ik het goed opgepikt heb bij RTL Boulevard moet die jongeman de drummer in haar band zijn……(nou, heeft ie iig gevoel voor ritme,  zâkmaarzegge en da’s nooit weg !)
De vriendelijke jongedame achter de counter geeft aan dat ik aan de beurt ben. In een krasse poging tot bijverkoop van de menu-aanbieding van de week vraagt ze: “Wil je Menu?“. Iets te olijk antwoord ik : “Nou, ik wil eerst ff eten!“. Minzaam glimlachend (maar ogenschijnlijk niet begrijpend) noteert ze mijn bestelling. Totdat ik de witte plastic zakken in mijn handen geduwd krijg, zit ik gniffelend tegenover Ilse in de wachtruimte. (Wat kun je toch schik hebben met je eigen gevoel voor humor……..)

en zo ziet dat er uit mét make-up!

en zo ziet dat er uit mét make-up!

posted under Memories | 2 Comments »