Het KladBlog

The stuff that is going through my mind….

and the Oscar goes to……..

juni14

Zittend bij Oma “Ayatollah” Van Hek te Gouda, werd ik door de altijd vrolijke oom Max herinnert aan een anekdote die ik ooit met hem (de rest v/d familie) gedeeld had. Ik was ‘m zelf eigenlijk al weer vergeten, maar wellicht is het een anekdote die ook wel aardig is om hier met jullie te delen :

Ik zat in de trein, ik had de avond ervoor vrij weinig geslapen hetgeen bij mij altijd tot gevolg heeft dat ik de eerste uren nogal bijdehand en ad rem uit de hoek kan komen. Mijn natuurlijke barrières vervagen een beetje en ik durf dingen die ik normaal niet zo snel zou doen.

Ik zat in een vierzitter en schuin tegenover mij zat een leuk uitziend meisje. Ze leek een beetje hippie-Georgina-Verbaan-achtig, was hip en casual gekleed en leek me gewoon een leuke, spontane meid. Na enig tijd zag ik dat ze in haar oog aan ’t wrijven was en met een make-up-spiegeltje blijkbaar aan ’t checken was of er iets in haar oog zat (of iets dergelijks). Ineens slaakte ze een geschrokken kreetje en begon naar de grond te staren. Ik begreep hieruit dat ze haar lens blijkbaar had laten vallen. Zij was koortsachtig naar de vloer aan ’t turen en uit een soort kudde-gedrag keek ik vanuit mijn plek met haar mee. De zon scheen door de ramen en ik meende een soort glinstering te zien onder de stoel naast haar. Ik keek nog eens goed en zag idd de lens liggen !  Ik was er echter nog niet  zeker van en besloot haar maar even te helpen. Met een onschuldige kop vroeg ik: “Zoek je iets?”. “Ja”, zei ze: “mijn lens is gevallen en nu zie ik ‘m niet meer!”. 

Ik hoorde mezelf ineens zeggen (waar ’t vandaan kwam……Joost mag ’t weten!): “Ik doe dit normaal eigenlijk niet in het openbaar, maar misschien kan ik je wel helpen…, zou je misschien m’n arm willen vastpakken en goed aan die lens willen denken?”. Ze keek me met een verbaasde blik aan, maar ik keek zo charmant mogelijk en ik schoof naar het uiteinde van m’n stoel. Ik bleef haar minzaam glimlachend aankijken, wat tot gevolg had dat ze inderdaad aarzelend haar hand op mijn arm legde. “Nu even goed concentreren op de lens”, zei ik met een ernstig gezicht. Ze knikte en ik sloot even m’n ogen……ik mompelde iets in de trant van : “OK, ja bedankt!”, (tegen niemand in ’t bijzonder). Ik opende mijn ogen weer, stond op en pakte met één vloeiende, daadkrachtige beweging hetgeen onder de stoel lag te glinsteren en inderdaad haar lens bleek te zijn !  “Alsjeblieft……is dit ‘m”, vroeg ik ? Met open mond en stomverbaasd keek ze me aan en toen naar de lens in mijn hand. “J-j-ja, dat is ‘m wel ja”, constateerde ze nog steeds flabbergasted. “Het lukt niet altijd hoor….”, sprak ik quasi verlegen (ik kreeg ’t nu warm en begon me aardig te schamen voor dit achtelijke toneelstukje dat ik aan het opvoeren was). Het meisje bedankte me hartelijk maar nog steeds mij aangapend en nam weer plaats op haar stoel, pakte een flesje vloeistof uit haar tas en probeerde de lens weer schoon te krijgen. Achter me hoorde ik ineens een vrouwenstem: “Nou….dat vinnik nou zóóó knap !?”.  Ik keek achterom en een vrouw van middelbare leeftijd zat me bewonderend en glunderend aan te kijken, ze had blijkbaar het hele theater gevolgd en was er danig van onder de indruk. Het schaamrood had nu mijn kaken definitief bereikt en ik was blij dat we het station binnenreden. Ik stond op en groette het meisje en de vrouw en stapte uit. In de stationshal bedacht ik me dat ik nog ff wat moest pinnen. Ik liep met de gepinde flappen de stationshal uit en zag de oudere vrouw uit de trein staan praten met een (haar?) man. Ze gebaarde geestdriftig en ik kon uit haar gebaren wel opmaken waarover het gesprek ging. Zo snel mogelijk liep ik langs hen heen, waarbij ik haar nog even snel toe knikte, ze stootte de man aan en riep (iets te hard): “Kijk, dat is hem…..die helderziende jongen!”.  Met (nog) meer schaamrood op de kaken vluchtte ik snel naar het busstation…..

Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat me bezield heeft……..maar gespreksstof heeft het in ieder geval wèl opgeleverd !

posted under Memories
One Comment to

“and the Oscar goes to……..”

  1. On juni 14th, 2010 at 07:24 Simone Says:

    Haha, fantastisch! Had ik inderdaad niet van je verwacht! Erg leuk opgeschreven ook weer. Maar wat nou als het niet de lens was geweest onder die stoel ;)?

    Frank: Daar dacht ik pas aan toen ik al in de bus naar huis zat, maar het hele toneelstukje was sowieso al super-fout, dus daar had ik ook wel weer een puntje aan gezogen (‘troebel beeld door aardstralen’ ofzo….)

Email will not be published

Website example

Your Comment: